пересыпая орехи из короба в короб, рассказал все, что с ними было, а после и 
говорит: «Здравствуйте, родимый батюшка и богоданный дядюшка!» Дядя взял свою 
жену и по общему суду казнил ее, а потом все вместе поехали к старому королю. 
Король со королевою сильно возрадовались, увидя свою невестку со внуком; и 
стали королевич с королевною жить-поживать да добра наживать.




№281
[303]



Быў бацька з маткаю, мел дачку? з сынам. Бацька з маткаю помер, і пакінулі 
брата з сястрою. Узяў брат дай ажаніўся; ідзе ў госці — сястру кліча, ідзе на 
спацыр
[304]
— сястру кліча, гдзе якую сукню
[305]
купіць, то для сястры лепшую
[306]
. Дак жонцы крыўда
[307]
стала! Даў бог сястры дзіцятка, а ў сястры есць муж, да вельмі далека. Жонка 
кажа: «Ну што ты лепша сястры глядзішь, як мяне. Прыедзе яе муж, то будзе яну 
глядзеці». Пагадзіўшы, прыежджае муж; дак яна гаворыць: «Ты прыехаў да яе, а 
яна з братам жыве — не глядзіць цябе!» Дак мужык
[308]
кажа: «Жонка! Прыберыся, пайдзем на спацыр і вазьмі дзіця з сабою». Пашлі яны ў 
лес, прывеў ён да карча
[309]
: «Палажы рукі!» Як яна палажыла, дак ён узяў дай па локці адсек.


Яна ўзяла дзіця і пашла; прыходзіць яна да вады, дак рук няма; як напіцца вады? 
Нагнулася дай дзіця упусціла. Стаіць, бедная, дай плача, дак ёй з вады 
адзываецца: «Дзеўка, дзеўка! Не плач, бяры дзіця». Дак яна адказывая
[310]
: «Якже ж я буду браць, калі ў мяне рук няма!» — «Тачы
[311]
ваду?, дасць бог рукі». Як яна адтачыла, даў бог рукі; дак яна ўзяла дзіця дай 
пашла. Ідзе дарогаю, сустрэчае яну пан; дак ён пытаецца: «Адкуль ты, кабета?»
[312]
. Дак яна адказала: «Няма чаго пану казаць, адкуль я; некалі была паняй, цяпер 
кабетай завуць». — «Ні пашла б ты ка мне на службу?» Яна кажа: «Пайду; алі
[313]
ці во?зьмешь мяне з дзіцём?» Дак ён кажа: «Вазьму».


Яна прыехала, дак той сын расце да усе заве
[314]
яго та?там
[315]
. Ён кажа: «Якій я твой тата?» Дак ён кажа: «Прашу, татулячко, не прагневацца, 
маёй матульцы
[316]
татулько рукі адсек, дак матулька пашла плачучы і мяне ў ваду ўкінула; з вады 
аддалося матульцы: «Не плач, кабетко! Бяры дзіця, дасць бог рукі». Дак матулька 
ўтачыла ваду, даў бог рукі. Матулька шла і татулька пазнала, а татулька маткі 
не!»





№282
[317]


Жил-был царь, у него были сын и дочь. Царь помер, и остались одни — братец с 
сестрицей. «Сестрица, — говорит он, — отдадим тебя замуж». — «Нет, братец, 
лучше тебя наперед женим». Вот он и женился, а сестрицу все не забывает и при 
жене любит и почитает ее по-старому; в ином деле жены не послушает, а что 
скажет сестрица — то и сделает. Братниной жене стало то завистно. Вот раз 
как-то он уехал, жена возьми что ни есть лучшего коня под золотым ковром — 
изрубила на мелкие части. Приезжает муж, она сидит да плачет. «Что ты плачешь?» 
— «Как же мне не плакать? Твоя сестра-злодейка пришла в конюшню да что ни есть 
лучшего коня под золотым ковром изрубила на мелкие части». — «Ну, пусть волкам 
будет мясо!» В другой раз уехал муж; жена взяла сокола в золотой клетке —