[605]
змей і губіць многа народу; трэба яго пабедзіць!» — «На што ж мы называемся 
сільнамагущы багатыры, штоб яго ня пабедзілі?» Прыходзіць самая поўнач, і пашлі 
яны пад каліновы мост, на огненну рэку. Вод прыходзіць шэстіглавы змей і 
астанавіўся над мастом, і сейчас конь заржаў, сокаў
[606]
защабетау, а хорт
[607]
заскімліў
[608]
. Ён коня ў лоб: «Ты, чортаво стерво, не ржы, а ты, сокаў, не щабечы, а ты, 
хорт, не скімлі! Бо тут есць Пакацігарошак. Ну, — гаворыць, — выхадзі, 
Пакацігарошак! Лібо будзем біцца, лібо міріцца». Гаворыць Пакацігарошак: «Ні за 
тым добры маладзец ходзіць, штоб міріцца, толькі за тым, штоб біцца». І началі 
яны стражацсь
[609]
: Пакацігарошак з таварыщами сваімі збілі утраіх
[610]
зме?ю па галаве. Змей, відзеўшы, што, верно, трэба яму пагінуць, гаворыць: «Ну, 
браццы, толькі Пакацігарошак мне мешаець, я бы з вамі двумя ўправіўсе!» Вод яны 
шчэ сталі стражацсь і пабедзілі
[611]
паследніе голавы, каня змеінага ўзялі ў стайню
[612]
, сокала? ў клетку, а хорта ў псарню; а Пакацігарошак узяў, павырезываў языкі 
за всех шэсці галов і палажыў сабе ў карман, а тулобіще скацілі ў огненную рэку.



Прыходзяць яны к цару, і Пакацігарошак прыносіць яму языкі для імянной праўды. 
Цар іх благадарыць: «Віджу, што вы есць сільнамагущы багатыры і защытнікі 
горада і ўсего народа! Што вам угодна піць і есць, бярыця ўсякіе напіткі і 
наедкі безденежно і безпошлінно». І з радосці ударіў ён
публикацию
па ўсему гораду, штоб былі аткрытые ўсе трахтіры, кабакі і малые карчмы для 
сільнамагущых багатыроў. Вод яны хадзілі паўсюду, пілі, гулялі, прахлаждаліся і 
разнымі славамі забаўляліся.

Прыходзіць ноч, і ў самую поўнач ідуць яны пад каліновы мост, на огненную рэку, 
і ўдруг падходзіць сяміглавы змей. Сейчас конь заржаў, сокаў защабетаў, хорт 
заскімліў. Змей сейчас каня ў лоб: «Ты, чортаво стерво, не ржы, ты, сокаў, не 
щабечы, а ты, хорт, не скімлі! Бо тут есць Пакацігарошак. Ну, — гаворыць ён, — 
вылазь, Пакацігарошак! Лібо будзем біцца, лібо міріцца». — «Ні за тым добры 
маладзец ходзіць, штобы міріцца, толькі за тым, штобы біцца!» І началі яны 
стражацсь, збілі багатыры змею шэсць галоў; сядмая зосталася. Змей гаворыць: 
«Дай-ка аддыхнем!» А Пакацігарошак гаворыць: «Не дажыдай, каб я табе аддыхаць 
даў!» Сталі яны апяць стражацсь, збіў ён і паследняю галаву, павырезываў языкі 
і палажыў ў карман, а тулобіще бросіў ў огненную рэку. Прыходзіць к цару і 
прыносіць языкі для імянной праўды.
У трэці раз тож паўночно ідуць яны к каліноваму масту? і к огненной рэке; ўдруг 
падходзіць к ім дзевяціглавы змей. Сейчас конь заржаў, сокаў защабетаў, а хорт 
заскімліў. Змей каня ў лоб: «Ты, чортаво стерво, не ржы, ты, сокаў, не щабечы, 
а ты, хорт, не скімлі! Бо тут есць Пакацігарошак. А ну, вылазь, Пакацігарошак! 
Лібо будзем біцца, лібо міріцца». Пакацігарошак гаворыць: «Ні за тым добры 
маладзец ходзіць, штобы міріцца, толькі за тым, штобы біцца!» І сталі яны 
стражацсь, і збілі багатыры восім галоў, дзевятая зосталася.
Пакацігарошак гаворыць: «Дай-ка аддыхнем, нечыстая сіла!» Яна гаворыць: 
«Аддыхай — не аддыхай, а са мною не свладзееш; ты і братоў маіх пабедзіў 
абманом, не сілаю». Пакацігарошак ні столькі ваюець, как думаець, як бы змея 
абмануць; адначэ і здумал, і гаворыць: «Да шчэ вашага брата многа есці іззаді — 
ўсех прыбяру!» Удруг яна аглянулася, а ён і дзевятаю галаву зняў, павырезываў 
языкі, палажыў сабе ў карман, а тулобіще ў огненную рэку бросіў. Прыходзяць яны 
к цару. Цар гаворыць: «Благодару вас, сільнамагущы багатыры! Жывице сабе з 
богом і з радосцю і смеласцю і бярыця, сколькі вам нужна, золота, сярэбра і 
бумажнай манеты».

После сёго ўсе тры змеіные жаны сашліся ў адно место і ўкладываюць между сабою 
савет
[613]
. «Адкудава яны ўзялісь, што нашых мужоў пабілі? Ну, жэнщыны мы не будзем, еслі 
не звядём іх з свету!» То меньшая гаворыць: «Ну, сястрыцы! Пайдзем мы па 
бальшой дарозе, куда яны будуць ідці. Я зраблюся прыкраснаю койкаю, і яны, 
ўтаміўшыся, як сядуць на койке, то ўсем трём будзе смерць!» А другая гаворыць к 
ёй: «Кады ты ім нічаго не зробіш, то я зраблюся яблынькаю над бальшою дарогаю, 
і як стануць яны ка мне падходзіць — во?зьме іх прыятны запах, а як папробуюць 
тых яблак, то ўсем будзе смерць!»

Вот пад’язджаюць багатыры к прыкраснай койке; Пакацігарошак махнуў по ней 
наўхрест саблею — дак і палілася кроў! Пад’язджаюць яны к яблыньке. «Брат 
Пакацігарошак, дай-ка з’едім па яблычку», — гавораць багатыры, а ён кажэ: «Кады